احمد مطیعی نقاش پرکار و خلاق ایرانی ساکن آلمان

کارهای نقاش خلاق و پرکار ایرانی ساکن آلمان، احمد مطیعی، به خوبی و شایسته تلاش او، در مطبوعات ایران معرفی نشده است. با انتشار دو نقد از یک منتقد هنری آلمانی آنه تورمن-یایس (Anne Thurmann-Jajes) و یک منتقد هنری ایرانی، جلال سرفراز و نمونه‌هائی از نقاشی های هنرمند، به کارهای هنرمندانه و تلاش پیگیر او ارج می گذاریم. (متن آلمانی نقد آنه تورمن-یایس و ترجمه انگلیسی آن نیز پیوست شده است.)

 

کارهای نقاش خلاق و پرکار ایرانی ساکن آلمان، احمد مطیعی، به خوبی و شایسته تلاش او، در مطبوعات ایران معرفی نشده است. با انتشار دو نقد از یک منتقد هنری آلمانی آنه تورمن-یایس (Anne Thurmann-Jajes) و یک منتقد هنری ایرانی، جلال سرفراز و نمونه‌هائی از نقاشی های هنرمند، به کارهای هنرمندانه و تلاش پیگیر او ارج می گذاریم. (متن آلمانی نقد آنه تورمن-یایس و ترجمه انگلیسی آن نیز پیوست شده است.)

احد قربانی دهناری

 

احمد مطیعی و تصورش از منظره

آنه تورمن-یایس

اگر بخواهم احمد مطیعی را به عنوان یک هنرمند بررسی کنم، می گویم او یک طراح نقاش و یک نقاش طراح است. طراحی و نقاشی اش لازم و ملزوم یکدیگرند و همدیگر را کامل می کنند. از نزدیک جزئیات طراحی جذب می کند و از دور هارمونی قدرتمند رنگ ها. این رنگهای بارز و چشمگیر. هماهنگی (هارمونی) و خیالپردازی (فانتزی) شناسنامه ی کار اوست. 

مناظر و چشم اندازها را به معنای وسیعش موضوع کار قرار می گیرند. دقیق تر بگویم انباشتگی جزء به جزء منظره که بخشی از داستان است. و در یک نتیجه گیری عینی درک فراگیری از طبیعت وچشم انداز به دست می دهد. 

او یک چشم انداز را بعنوان قالب نقاشی در ذهن تجسم می کند. بعنوان یک فرم آبستره از چشم انداز یا تصور تمامیت منظره. به منظره فکر می کند، اما آنرا به شکلی واقعی (رئال) نقاشی نمی کند، بلکه آنرا با نقاشی توضیح می دهد(می نویسد.)

مناظر او با محلی واقعی مربوط نمی شود. فقط فیگورها، فرم ها و حصارها هستند. نه یک چشم انداز صددرصد(کورکت) بلکه رد پا و نشانه های طبیعت یا هر چیز دیگری ثبت می شود. تصوری از طبیعت یا چشم انداز کامل و بی نقص. درست همان طور که انسان آرزویش را دارد. بشر هم در نوع خود می تواند مظهر این چشم انداز باشد. 

مفهوم مناظر برای مطیعی بسیار وسیع است. مناظر تبدیل به تمام جهان می شود. تمدن و طبیعت در پیوندی تنگاتنگ. می شود گفت مجموعه ای از عناصر تشکیل دهنده ی   جوامع ما. 

به این ترتیب طبیعت زیر فشار( ستمدیده)  هم موضوعی برای او به حساب می آید. ضرورت آشتی و نزدیکی بشر با محیط اطرافش بر اساس قوانین طبیعت. 

بعنوان یک تصویر به دور دنیا سفر کردن

منظره در نقاشی و طرح هایش تکه تکه روی بوم آمده است. مثل سفر به دور دنیا و در کنار اینها اندیشه و فانتزی او مهر و نشانش را به این سفر زده است. 

احمد مطیعی دیده ها و اندیشه هایش را به شکلی هنرمندانه به نمایش می گذارد تا حرفش را به ما برساند واو حرفهای زیادی برای گفتن دارد درباره ی خانه ها، شهرها،طبعیت، حیوانات و انسانها. تابلوهای او داستانهای زیادی دارند. آنها را مثل یک کتاب یا دفترچه ی خاطرات شرح می دهد. 

ساختن فصل های تصویری با حروف و فرمولهایی  که باید طبیعت را توضیح بدهند، تکمیل می شوند. و خود بخشی از هارمونی تصویر را می سازند.  با این که آبستراکت هستند و به آن شکل در طبیعت پیدا نمی شوند. حروفی که با اصول خوشنویسی ارائه می شود، معنای خاصی ندارد و قابل خواندن نیست. اما همه چیز را توضیح می دهد. فرم هایی که شکل هندسی یا طراحی به خود می گیرد.

کار احمد مطیعی بر اساس هارمونی رنگ ها پایه گذاری شده است. در آغاز هر تابلو فقط و فقط رنگ است. رنگهای گوناگون که اینقدر با هم ترکیب می شوند تا هارمونی بوجود آید. و بعد از درون رنگ فرم های مختلف سر بر می آورد. حیوان، انسان، خط یا طرح. چهارخانه ها موارد استفاده ی مختلفی دارند: ساختار اولیه ی تصویر، فرم تابلو یا بعنوان یک عنصر مستقل. تقسیم زمینه ی تابلو به شکل های مختلف هم به همین ترتیب ترکیب می شود. رنگها و تقسیماتشان انها را با هم مر تبط می سازد. 

 

باید چنان همساز باشند تا اتمسفر(فضای) تابلو درست در بیاید و انتظار هنرمندانه هم برآورده شود. سبک نقاشی احمد مطیعی طوریست که به نظر می رسد با قلم مو و یا مستقیم از خمیر فشاری رنگ کشیده شده است. 

هارمونی شکل گیری قدرتمند رنگها به توازنی که در طبیعت وجود دارد، برمی گردد. معمولأ یکی از رنگها آنهای دیگر را تحت تأثیر قرار می دهد. مثلأ قرمز، سیاه یا خاکستری.در حالی که  رنگهای تیره باید از نظر مفهومی ویرانی را نشان دهند.  تابلو در آخر کاربه تمام ضوابط هنرمندانه در مورد فرم، هارمونی و تکنیک گردن می گذارد. مفهوم در تابلو مستتر است و درعین حال هدف اصلی نقاشی هم نیست.

این اواخر احمد مطیعی  تابلوهای قدیمی را تغییر داده  (رویشان کار کرده). شکل رنگ آمیزی تابلوی قدیمی، سطح کار جدید را شکل می دهد. بخشی از طرح اولیه به شکل یک تصویر ناتمام  انگار که از پشت یک پرده سر در آورده باشد، در تصویر حضور دارد. بخش باقیمانده ی تصویر نماد یاد آوری ست و افق تابلو را از گذشته با حال و آینده پیوند می زند.

طرحی که نخست حس می شد، حالا به چشم می آید

در طرح ها هم مناظر به معنای وسیع کلمه به تصویر کشیده می شود. احمد مطیعی به شکل خاصی از طراحی علاقه مند است.  با یک مداد پولادی مقوایی نازک را می  خراشد. به این ترتیب شکلی حجم دار  پیدا می کند که می شود گفت پیش از دیدن می شود حسش کرد. فقط بعد از آن بر اثر حرکت کم و بیش نامحسوس گچ روغنی قابل دیدن هم می شود. بنابراین چشم انداز یا ماجرا کم کم شکل می گیرد. انگار طرح به یک اتفاق محاسبه شده واگذار شده باشد.  

درست مثل کار چوب یا کنده کاری خراش یا شیار بر تابلو می ماند. طرح اصلی همین است که از رنگ زیر کار بیرون می زند. رنگی که غالبأ سیاه است. طرح های سیاه ـ سفید این چنینی طرح های پوزیتیو در زمینه ی نگاتیو نام دارند. 

 

معمولأ با مداد سیاه روی زمینه ی سفید نقاشی می شود و این جا درست برعکس اتفاق می افتد، درست مثل این که کسی بخواهد با مداد سفید روی کاغذ سیاه نقاشی کند. به دلیل زمینه ی براق و تا حدی موج دار متن تابلو که به وسیله ی گچ های روغنی ایجاد شده، نقاشی کاراکتری رویایی (هنرمندانه) پیدا می کند. 

احمد مطیعی با مدادی بی رنگ و تیز پولادی بر مقواهایی که زمینه شان را با رنگ های اکریل یا گچ های روغنی به رنگ های مختلف در آورده است، طرح می زند و سر آخر با رنگ می پوشاند.به دلیل خطوط  و زمینه های رنگی که روی هم انبار شده اند و به نظر بی حد و مرز می آیند، نقاشی بسیار هنرمندانه و زیبایی بدست می آید. اثری عمیق و منحصر به فرد که عمقش ربطی به پرسپکتیو ندارد. عمق اثر از ترکیب رنگ های تیره و روشن و براقیت و جلایش می آید. 

یک تبادل فرهنگی 

یکی از مشخصات کارهای احمد مطیعی استفاده از خط یاخوش نویسی پارسی ست. می شود آن را عامل ارتباطی و یا پایه ی کارهای او دانست. اما او از خوش نویسی بالاتر میرود. حروف تغییر شکل داده و تبدیل به فرم های خودمختار(اتونوم) نقاشی یا طراحی می گردند. دیگر قابل خواندن نیستند و به همین دلیل مفهوم مشخصی را القا نمی کنند، البته غیر از مفهومی هنری. می توان آنرا با شعری عینی مقایسه کرد. حروف به شکلی هنرمندانه چیزی را  می گویند، بدون آنکه نقاش ترسیمش کند یا بنویسد.یک مفهوم خیالپردازانه از شعر فارسی. حروف و مناظر به یکسان آبستره (ذهنی) هستند. در شکل شعر عینی   به طور مثال مطیعی رود وزر  را به تصویر می کشد. می شود گفت مفاهیم به هم تبدیل می شوند. 

خوشنویسی در عین حال رابط میان غرب و شرق است. چیزی که آزادی غرب را به سنت شرق پیوند می زند. آبستره اش از بستر آزادی های غربی تأثیر گرفته است. سنت اما نقش میراث غبار آلود و دکترین محدود کننده را بازی نمی کند، بلکه زیربنای شرقی و مذهبی جامعه است که در رابطه با بحث همه گیر ارزش های سیال  حالا برای جوامع غربی سنت ابعاد تازه ای پیدا کرده است. 

مطیعی با امید نزدیکی دو فضای فرهنگی کاملأ متفاوت آنها را با هم مخلوط نموده و به هم پیوند می زند.

بعلاوه پای رابطه ی فرهنگ ها هم در میان است. رابطه غربی ها و غیر غربی ها و همچنین توسعه ی جامعه ی جهانی (گلوبال) با در نظر گرفتن آزادی و سنت.

Anne Thurmann-Jajes

برگردان از آلمانی به فارسی: گلناز غبرائی

http://www.gruene-fraktion-bremen.de/alt/kunst-an-...

گشتی در نمايشگاه نقاشی های احمد مطيعی در برلين

جلال سرفراز

منتقد هنری

  احمد مطيعی کارش را با طراحی آغاز کرده، و سپس با نقاشی و مجسمه سازی ادامه داده است

در هفته نخست ماه دسامبر سه نمايشگاه، همزمان و جداگانه، با پشتيبانی سنای برلين، در استوديوهای مختلف "خانه هنرمندان برلين" (بتانی ين) برگزار شد و آثاری از شريف بن حليمه، تونسی الاصل، از بلژيک، ژان مانچوشکا از چک و احمد مطيعی از شهر برمن آلمان به نمايش گذاشته شد.

حضور گروهی از خبرگان و کارشناسان هنری در نمايشگاه، برخوردهای نظری و تحليل و تفسيرهای ناشی از برخی نوآوری ها و تازگی های کار مطيعی در شب گشايش نمايشگاه توجه برانگيز بود.

مطيعی 49 ساله، اهل قائمشهر و هنرآموخته دانشکده هنرهای زيبای شهر برمن آلمان، زير نظر پروفسور ک. ه. گروينه است.

او که از پانزده سالگی در کار هنرهای تجسمی است، يک بار در شهر برمن به عنوان بهترين دانشجو برگزيده شده و بار دوم در مسابقه بين المللی نقاشی در بلژيک جايزه اول را از آن خود کرده است. 

وی از نيمه دهه ۹۰ به اين سو در چندين نمايشگاه فردی و گروهی در آلمان و فرانسه شرکت کرده و اينک چهارمين نمايشگاه فردی اش را در برلين برپاست. سه نمايشگاه اول در فاصله سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ در "گالری ميدان پتسدام"، و اين آخری در خانه هنرمندان برلين در بتانی ين گارتن. 

مطيعی کارش را با طراحی آغاز کرده، و سپس با نقاشی و مجسمه سازی ادامه داده است. ابتدا ديدی رئاليستی داشته، و سپس در روند تجربه های متفاوت به فرمها، اندامها، و در مجموع به زبان ويژه ای دست يافته است، که ديگر محدود در نگاه رئاليستی آغازين نيست. 

او در مجسمه سازی و سراميک نيز دستی قوی دارد، و آثاری از او در موزه لوبک و شهر هامبورگ در شمال آلمان نگهداری می شود.

 

نمايشگاه اخير مطيعی بيش از پانزده تابلوی بزرگ و کوچک را در بر می گيرد. بجز دو تابلوی رنگی، با کيفيت و ساختاری متفاوت، ديگر تابلوها در زمينه سياه و سفيد شکل گرفته اند.

بقول يکی از تماشاگران: گاهی سياه و سفيد، و گاهی سفيد و سياه. در چنين تابلوهايی خطوط و فرمهايی بسيار ريز و مينياتوری مجموعه ای از طرحهای متفاوت را می سازند، که با هم نوعی هماهنگی چشم نواز ساختاری ايجاد می کنند.

تابلوها کل واحدی را می سازند، که زير عنوان مشخصی معنی می گيرند. اما در اجزاء به کتيبه هايی با خط ميخی و نگاره هايی ناخوانا می مانند، که تماشاگر قاعدتا بايد با ديدی زيبايی شناسانه در فرمها و اندامها تمرکز کند. اما اگر در پی معنا باشد با ذهنيت پيچيده ای روبرو می شود که می توان از آن برداشتهای کاملا متفاوتی کرد.

نقاش دارای نگرش گسترده ای است که با در نظر گرفتن کل، در تصوير اجزاء خلاصه می شود. اين ويژگی، که برخی از خبرگان آن را نقطه قوت و برخی نقطه ضعف کار مطيعی می دانند، ضرب المثلی اروپايی را بخاطر می آورد، که: درختها نمی گذارند جنگل را ببينيم.

مطيعی همزمان می خواهد هم "درختها " را تصوير کند هم "جنگل" را. بويژه در سه تابلوی بزرگ "مهاجرت، زبان موزيک و زبان طبيعت" بيشتر شاهد تبلور چنين ديدی هستيم. 

در تابلوی مهاجرت، به اندازه 2 در 3 متر، تماشاگر از دور خود را در برابر منظره شهری می بيند، با همه بناها و زيربناهايی که می توانند نشانه های يک شهر بزرگ باشند. 

  

مطيعی 49 ساله، اهل قائمشهر و هنرآموخته دانشکده هنرهای زيبای شهر برمن آلمان است

اما وقتی نزديکتر می شود انبوهه ای از چارخانه ها را با ابعاد کوچک چهار پنج سانتی متری می بيند، که در هر کدام از آنها داستانی شکل گرفته است. مجموعه اين "داستان" هاست که زيربنای حسی و انديشگی نقاش در تصوير زندگی، فرهنگ و تاريخ شهر مورد نظرش را در بر می گيرند.

چارخانه های در کنار هم، در عين حال جدا از هم، بر تنهايی و بی پناهی انسان، و بخصوص انسان پيرامونی در اين دوران تاکيد دارند. در چنين موقعيتی بيننده نمی تواند به راحتی از تابلوها کنار بگيرد، می خواهد ميان عناصر گوناگون تابلو ارتباطی منطقی ايجاد کند، و ناگزير در چنبره اجزاء سرگردان می ماند. در اين ميان نقاش با بزرگنمايی دو نقطه تابلو توجه تماشاگر را به موضوع اصلی تابلو، که همان مهاجرت يا مهاجران است، جلب می کند. 

در تابلوی "زبان موزيک" فضا بازتر، و گردش چشم آسانتر است. می توان در اينجا يا آنجای تابلو تامل کرد. اما تماشاگر، برخلاف تابلوی پيشين، بيشتر جذب ساختار حسی و هارمونيک تابلو می شود. 

درباره نام تابلو کنجکاو می شوم. به نظر می رسد که نقاش همراه با شنيدن آهنگهايی از ويوالدی، موتزارت، شوبرت، باخ، و ديگران، حرکت دست خود را در کنده کاری های بسيار ظريف قلم روی کاغذ تنظيم کرده است. چنين روشی در آلمان بسيار مرسوم است.

تابلوی زبان طبيعت نيز از چنين ويژگی ای برخوردار است. اين تابلو يکی از زيباترين کارهای مطيعی، و پر از درخت و پرنده و بيابان و انسان است. در "زبان طبيعت" پيوند عميق نقاش با طبيعتی انسانی، و نفرت او از جنگ به چشم می خورد.

از مطيعی می پرسم: به نظر می رسد که موضوع، و محتوای اثر برايت خيلی اهميت دارد.

او می گويد: "درست است. اما ارزشهای هنری برای من بسيار مهمتر است. به همين دليل خودم را هيچ وقت اسير موضوع نمی کنم. به قول پيکاسو هيچ ايده ای به تنهايی کامل نيست. اين نقاش است که آن را کامل می کند"

http://www.bbc.co.uk/persian/arts/story/2005/12/05...

 Biography

1957 born in Iran

1991 Studied painting at the University of Arts Bremen, Prof. Karl Heinrich Greune

1996 Master student,  Prof. Karl Heinrich Greune and Prof. Fritz Vehring

1996 Fayence project, Prof. Karl Heinrich Greune and Prof. Fritz Vehring

 

Awards

1996 Art Promotional Award of Logenhaus Bremen

1996 Art Prize of the international competition for painting, Aarschot (Belgium)

1996 Scholarship in Vallauris (France)

1997 International exhibition of the Salon de Printemps (Luxembourg)

1997/98/99 Artist promotion Bremen (Scholarship)

2004 Scholarship Art Studio of Berlin (Bremen)

2004-2005 Scholarship Artist House Bethanien (Berlin)

2006-2007 Lecturer for Pottery Project at the University of the Arts (Bremen)

 

Solo Exhibitions

1996 Logenhaus Bremen

1996 Master student exhibition in the Municipal Gallery (Bremen)

1997 Gallery Gazanie (Bremen)

1998 Gallery at the Slaughter (Bremen)

1998 Gallery Art Association (Oldenburg)

2000 Gallery at Potsdamer Platz (Berlin)

2001 Gallery at Potsdamer Platz (Berlin)

2002 Gallery at Potsdamer Platz (Berlin)

2003 Gallery Interim Workshop (Bremen)

2004 Art Store Vegesack (Bremen)

2004 Gallery Edzard-Et la Poutroie, Colmer (France)

2005 Bethany House Gallery (Berlin)

2007 Gallery in the Studio Building Friesstraße (Bremen)

2009 Gallery Lichtenblick Grasberg (Lower Saxony)

2012 Gallery Schwarzen Meer (Bremen)

2013 Galerie B 27, Offenau(Baden-Württemberg)

2013 Heilanskirche (Berlin)

2014 Citizenship Bremen (Bremen)

 

Group Exhibitions

1994 Art Gallery Cuxhaven, Drawings and Lithographs (Cuxhaven)

1996 St. Annen Museum Lübeck, New Pottery (Lübeck)

1996 International Exhibition of Painting Price Music Academy Elzenhof Aarschot (Belgium)

1997 New Pottery, Art School Bremen (Bremen)

1997 Art Walk, Public Art (Bremen)

1998 Württemberg State Museum Stuttgart, new Pottery (Stuttgart)

2001 Art House Kanenburg, Drawings and Lithographs (Kanenburg)

2005 Gallery Bethany House (Berlin)

2008 Pottery project Overseas Museum (Bremen)

2008 Pottery project Delfzijl (The Netherlands)

2010 Senator for Culture Bremen (Bremen)

2011 Gallery Schwarzen Meer (Bremen)

2012 Villa Ichon (Bremen)

 

Ahmad Motiee and the Idea of Landscape

To characterize Ahmad Motiee as an artist, I would say: He is a painting drawer or a drawing painter. Painting and drawing are interdependent and complement each other. From the near the graphic details fascinate, from a distance, the strong color harmony. These distinctive colors, harmony and imagination characterize his works.

Thematically, in the widest sense, landscape is always his motive. More precisely, the clusters of individual landscape segments are part of a story. These result in a visual summary of a comprehensive insight on the relationships of nature and landscape. He paints an illusion of landscape as a form – an abstract form of landscape or the absoluteness of the idea of landscape. He thinks of landscape – he paints it not real, but describes it painterly.

 

No landscape is associated to a real location. There are only shapes, forms, walls, not concrete scenery, but they trace the symptoms of nature or in other words – the idea of the intact nature or landscape, as human being wish. Even the human being himself can be the essence of landscape.

Motiee broadens the concept of landscape very essentially. Landscape is equated with the world, i.e. with civilization and nature alike, so to speak the antipodes of our society. His theme is the oppressed nature as well the necessity of the integration of human being and the environment under the laws of nature.

Travelling around the world as a picture

The landscapes in his paintings and drawings come into existence piece by piece, like a journey through the world. Here, his thoughts and imagination characterize this journey figuratively. What Ahmad Motiee looks or feels convey us artistically. He has lots to tell us – about the houses, cities, nature, animals and people. His paintings tell many stories; they are like a book, or even like a diary.

The figurative illustrated image passages are complemented by characters and structural elements that explain the landscape. They represent a part of the harmony of the picture; they are abstract and do not exist in nature in such a way. The characters are taken from the calligraphy. They do not mean anything or no longer readable, but they explain everything. The structure forms correspond to geometric shapes or characters.

The work of Ahmad Motiee based on the harmony of colors. At the beginning of each image is solely color. Several colors are combined until a harmony is established. Thereafter, the forms are developing out of the colors – animals, people, lines or characters. Square shapes have different functions: as a rough structure of the image, as an image or as an abstract form of independent picture elements. The different textured surface parts of the image are also combined and connected by the color distribution. They must fit together until the atmosphere is right and the artistic claim is met. Through the graphic painting style the works of Ahmad Motiee appear as painted drawings, created with brush or directly with Tube.

The harmony of the strong color design refers to the balance of nature. Often, the image is dominated by one color, e.g. red, gray or black, wherein the dark colors in the content indicate a form of destruction. The image is subject to purely artistic criteria of harmony, shapes, color and technique. The content is image immanent. It is not an aim itself.

Lately, Ahmad Motiee has painted over earlier paintings. The color structure of the previous image made the surface of the over painting. Parts of the pervious motives still looks as fragments that show they like behind a curtain. These remaining parts of the story become references of memory and expand the horizons of the illustration on the past, present and future.

The tactil drawing becomes visible

In the genre of drawing the pictures are also landscapes in the broadest sense. Ahmad Motiee favors a special drawing technique. He carves with a steel pin without colors in light white cardboard. The result is a dimensional structure, which is more tactil than visible. Only later the drawing becomes visible through the more or less subtle employment of oil pastels. That means the landscapes and stories come into existence after the event. The drawing is designed as a calculated coincidence.

Similar to the wood or linocut the carved lines or grooves in the board, i.e. the actual drawing, remain hollow of the covering color. The opaque color (out of this the drawing appear in parts) is mostly black. The black-and-white drawings in this way are positive images in the kind of negative. Traditionally one draws with black pen on white paper, but here it seems, as if one draws with a white pen on black. By the shining, almost varnished covering surface in oil pastel, the drawings also have a very picturesque character.

But Ahmad Motiee draws colorless, actually scratching steel pin in different color boards prepared by him. These are processed before drawing with acrylic paint or oil pastels and then painted over with covering color. Through seemingly almost limitless superimposed colored drawings and colored covering colors layers, he creates very picturesque drawings with its own depth effects, which has nothing to do with perspective. The depth effect is due to the different light and dark colors and their special resplendence.

An exchange of cultures

The characteristic of the oeuvre of Ahmad Motiee is Persian calligraphy. It is the connecting or common element and the basis of his works. But it extends beyond the calligraphy. The different letters are changing and convert to autonomous drawings and paintings forms. One cannot read them any longer, that is, one does not obtain any content except an artistic impression. It is comparable to the visual poetry in some way. The characters represent pictorially something, but without to designate it. They are content wise an illusion of the Persian writing. Writing and landscape work thereby equally abstractly. In the form of "visual poetry" Motiee illustrates e.g. the panorama of the Weser River. This is transformed so to speak.

The altered calligraphy is also the connection line between East and West, it connects the Western freedom with the Eastern tradition. Their abstraction based on a Western influence. Tradition appears not as dusty legacy and restrictive doctrine, but as an aesthetic and ethical framework of society. Related to the much-discussed changes in values, the tradition gets a new dimension in Western society.

Motiee combines and links two very different cultural areas, in the hope of a harmonization. It is also about the present relationship among cultures, the relationship between the West and non-West as well as the development of a global society, concerning freedom and tradition.

Anne Thurmann-Jajes

Translated to English by Ahad Ghorbani Dehnari

 

Lebensdaten

1957 geboren im Iran

1991 Studium der Malerei an der Hochschule für Künste Bremen bei Prof. Karl Heinrich Greune

1996 Meisterschüler bei Prof. Karl Heinrich Greune und Prof. Fritz Vehring

1996 Fayence-Projekt bei Prof. Karl Heinrich Greune und Prof. Fritz Vehring

 

Auszeichnungen

1996 Kunstförderpreis des Logenhaus Bremen

1996             Kunstpreis des internationalen Wettbewerbs für Malerei der Stadt Aarschot (Belgien)

1996 Stipendium in Vallauris/Frankreich

1997 Internationale Ausstellung des Salon de Printemps/Luxenburg

1997/98/99 Künstlerförderung Bremen (Arbeitsstipendium)

2004 Stipendium Künstleratelier nach Berlin/Bremen

2004 bis 2005 Stipendium Künstlerhaus Bethanien/Berlin

2006 bis 2007 Lehrauftrag für Fayence-Projekt an der Hochschule für Künste/Bremen

 

Einzelausstellungen

1996 Logenhaus Bremen

1996             Meisterschülerausstellung in der städtischen Galerie / Bremen

1997             Galerie Gazanie / Bremen

1998             Galerie an der Schlachte / Bremen

1998             Galerie Kunstverein / Oldenburg

2000            Galerie am Potsdamerplatz / Berlin

2001             Galerie am Potsdamerplatz / Berlin 

2002            Galerie am Potsdamerplatz / Berlin

2003            Galerie Zwischenzeitwerkstatt / Bremen

2004            Kunstspeicher Vegesack / Bremen

2004            Galerie Edzard-Et la Poutroie / Colmer-Frankreich

2005            Galerie Bethanienhaus / Berlin

2007            Galerie im Atelierhaus Friesenstraße / Bremen

2009            Galerie im Lichtenblick Grasberg / Niedersachsen

2012             Galerie am Schwarzen Meer / Bremen

2013             Galerie B 27, Offenau / Baden-Württemberg

2013             Heilanskirche / Berlin

2014             Bürgerschaft Bremen / Bremen

 

Gruppenausstellungen

1994 Kunsthalle Cuxhaven, Zeichnungen und Lithographien / Cuxhaven

1996             St. Annen-Museum Lübeck, Neue Fayence / Lübeck

1996             Internationale Preisausstellung für Malerei Musikakademie Elzenhof

der Stadt Aarschot / Belgien

1997           Neue Fayence, Kunsthochschule Bremen / Bremen

1997           Kunst-Spaziergang, Kunst im öffentlichen Raum / Bremen

1998           Würtenbergisches Landesmuseum Stuttgart, neue Fayence / Stuttgart

2001           Kunsthalle Kanenburg, Zeichnungen und Lithographien / Kanenburg

2005          Galerie im Bethanienhaus / Berlin

2008          Fayence-Projekt Überseemuseum / Bremen

2008          Fayence-Projekt Delfzijl / Niederlande

2010          Senator f. Kultur Bremen / Bremen

2011          Galerie am Schwarzen Meer / Bremen

2012         Villa Ichon / Bremen

Ahmad Motiee und die Idee von Landschaft

Sollte ich Ahmad Motiee als Künstler charakterisieren würde ich sagen: Er ein malender Zeichner oder ein zeichnender Maler. Malerei und Zeichnung bedingen und ergänzen sich gegenseitig. Vom Nahen fasziniert das zeichnerische Detail, aus der Ferne die kräftige Farbharmonie. Diese ausgeprägte Farbigkeit, die Harmonie und Phantasie kennzeichnen seine Arbeit. 

Thematisch stellt er immer Landschaft im weitesten Sinne dar, genauer gesagt Anhäufungen von einzelnen Landschaftssegmenten, die Teil einer Geschichte sind. Diese ergeben in der visuellen Zusammenfassung eine übergreifende Einsicht in die Zusammenhänge von Natur und Landschaft. 

Er malt eine Illusion von Landschaft als Form - als abstrakte Formen von Landschaft oder die Absolutheit der Idee von Landschaft. Er denkt an Landschaft - malt sie aber nicht real, sondern beschreibt sie malerisch. 

Keine Landschaft steht mit einer realen Örtlichkeit in Verbindung. Es sind Figuren, Formen, Gemäuer, nichts konkret Landschaftliches, sondern Spuren und Symptome einer Natur oder anders ausgedrückt - die Vorstellung von der intakten Natur oder Landschaft, wie der Mensch sie sich wünscht. Schon der Mensch an sich kann der Inbegriff von Landschaft sein. 

Den Begriff der Landschaft faßt Motiee dabei sehr weit. Landschaft ist gleichzusetzen mit Welt, d.h. mit Zivilisation und Natur gleichermaßen - sozusagen den Antipoden unserer Gesellschaft. So ist sein Thema auch die unterdrückte Natur, bzw. die Notwendigkeit der Eingliederung des Menschen und der von ihm gestalteten Umwelt unter die Naturgesetze. 

Das Reisen durch die Welt als Bild

Die Landschaften auf seinen Gemälden und Zeichnungen entstehen auf der Leinwand Stück für Stück, wie eine Reise durch die Welt. Dabei prägen seine Gedanken und seine Phantasie bildlich diese Reise. 

Was Ahmad Motiee sieht oder empfindet setzt er künstlerisch um, um es zu vermitteln. Er hat viel zu erzählen - über die Häuser, die Städte, die Natur, die Tiere, die Menschen. Seine Bilder erzählen viele Geschichten, sie sind wie ein Buch, oder auch wie ein Tagebuch aufgebaut. 

Die figürlich dargestellten Bild-Passagen werden durch Schriftzeichen und Strukturelemente ergänzt, die die Landschaft erklären. Sie stellen einen Part der Harmonie des Bildes dar, sind beide abstrakt und bestehen so nicht in der Natur. Die Schriftzeichen entstammen der Kalligraphie. Sie bedeuten nicht, sind nicht mehr lesbar, erläutern aber alles. Die Strukturformen entsprechen geometrischen Formen oder Zeichen. 

Die Arbeiten von Ahmad Motiee basieren auf der Harmonie der Farbgestaltung. Am Anfang eines jeden Bildes steht einzig und allein die Farbe. Mehrere Farben werden solange kombiniert bis sich eine Harmonie einstellt. Anschließend entwickelt sich aus den Farben heraus die Formen - Tiere, Menschen, Striche oder Zeichen. Quadratformen haben unterschiedliche Funktionen: als grobe Struktur des Bildes, als Bildform oder als abstraktes selbstständiges Bildelement. Die unterschiedlich strukturierten Flächenteile des Bildes werden gleichfalls kombiniert und durch die Farbverteilung verbunden. Sie müssen so zusammen passen, daß die Atmosphäre stimmt und der künstlerische Anspruch erfüllt wird. Der zeichnerische Malduktus lässt die Arbeiten von Ahmad Motiee wie mit Pinsel oder direkt mit Tube gemalten Zeichnungen erscheinen.

Die Harmonie der kräftigen Farbgestaltung bezieht sich auf das Gleichgewicht der Natur. Häufig wird das Bild von einer Farbe dominiert - z.B. rot, grau oder schwarz, wobei düstere Farben inhaltlich eine Form von Zerstörung anzeigen. Das Bild unterliegt ausschließlich künstlerischen Kriterien von Harmonie, Formen, Farbe und Technik. Der Inhalt ist dem Bild immanent. Er ist nicht Zweck an sich. 

In letzter Zeit hat Ahmad Motiee frühere Gemälde übermalt. Die Struktur des Farbauftrages des vorherigen Bildes gestaltet die Oberfläche der Übermalung. Ein Teil der ersten Motive schaut aber noch als Fragmente wie hinter einem Vorhang hervor. Die übriggebliebenen Teile der Geschichten werden zu erinnernden Bezügen und erweitern den Horizont der Darstellung auf Vergangenheit, Gegenwart und Zukunft. 

Die fühlbare Zeichnung wird sichtbar

Im Genre der Zeichnung sind die Darstellungen ebenfalls Landschaften im weitesten Sinne. Ahmad Motiee favorisiert eine spezielle zeichnerische Technik. Er ritzt mit einem Stahlstift ohne Farben in leichte weiße Pappe. Es entsteht eine plastische Struktur, die eher fühlbar ist, statt sichtbar. Erst später wird durch den mehr oder weniger dezenten Einsatz von Ölkreide die Zeichnung sichtbar. So entstehen die Landschaften und Geschichten erst im Nachhinein. Die Zeichnung ist so als kalkulierter Zufall angelegt. 

Vergleichbar mit dem Holz- oder Linolschnitt bleiben die eingeritzten Linien oder die Furchen in der Pappe, d.h. die eigentliche Zeichnung, von der deckenden Farbe ausgespart. Die deckende Farbe, aus der die Zeichnung heraus scheint, ist meistens schwarz. Die schwarz-weiß Zeichnungen werden auf diese Weise zu Positiv-Bilder in der Art des Negatives. Traditionell wird mit schwarzem Stift auf weißem Papier gezeichnet, aber es erscheint genau umgekehrt, so als würde mit weißem Stift auf schwarz gezeichnet. Durch die glänzende, fast gelackte deckende Oberfläche bei Ölkreide besitzen die Zeichnungen zudem einen sehr malerischen Charakter.

Doch Ahmad Motiee zeichnet mit dem farblosen eigentlich kratzenden Stahlstift auch in von ihm unterschiedlich farbig vorbereitete Pappen. Diese wurden vor dem Zeichnen mit Acrylfarbe oder Ölkreide bearbeitet und anschließend mit der deckenden Farbe übermalt. Durch scheinbar fast grenzenlos übereinander gelagerte farbig erscheinende Zeichnungen und farbig deckende Farbschichten entstehen sehr malerische Zeichnungen mit einer eigenen Tiefenwirkung, die nicht mit Perspektive zu tun hat. Die Tiefenwirkung ergibt sich durch die unterschiedlich hellen und dunklen Farben und ihre besondere Strahlkraft. 

 

Ein Austausch der Kulturen

Das Charakteristikum des OEuvres von Ahmad Motiee ist die Kalligraphie oder persiche Schönschreibkunst. Sie ist das verbindende Element oder auch die Grundlage seiner Arbeiten. Doch er geht über die Kalligraphie hinaus. Die einzelnen Buchstaben verändern sich  und werden zu zeichnerisch und malerisch autonomen Formen. Sie können nicht mehr gelesen werden, d.h. Sie vermitteln auch keinen Inhalt, außer einen künstlerischen. Dies ist in gewisser Weise vergleichbar mit der visuellen Poesie. Die Schriftzeichen stellen malerisch etwas dar, ohne es zu bezeichnen oder zu benennen. Sie sind eine inhaltliche Illusion der persischen Schrift. Schrift und Landschaft wirken dabei gleichermaßen abstrakt. In Form von "visueller Poesie" stellt Motiee zum Beispiel das Panorama an der Weser dar. Dieses wird sozusagen transformiert.

Die Kalligraphie stellt zugleich die Verbindungslinie zwischen Orient und Okzident her, sie verbindet die westliche Freiheit mit der östlichen Tradition. Ihre Abstraktion basiert auf einem westlichen Einfluss. Tradition erscheint dabei nicht als verstaubte Hinterlassenschaft, als einengende Doktrin, sondern als ästhetisches und ethisches Gerüst der Gesellschaft. Im Sinne des viel diskutierten Wertewandels bekommt die Tradition für die westliche Gesellschaft eine neue Dimension. 

Motiee verbindet und vermischt zwei sehr unterschiedliche Kulturräume, in der Hoffnung einer Annäherung. Es geht darüber hinaus um das heutige Verhältnis der Kulturen untereinander, die Beziehung zwischen dem Westen und dem Nicht-Westen sowie um die Entwicklung der globalen Gesellschaft, unter Einbeziehung von Freiheit und Tradition. 

Anne Thurmann-Jajes

 

 

 

بخش: 

انتشار از: 

دیدگاه‌ها

نظر: 

کارهای احمد مطیعی را از نزدیک دیده ام و خوشحالم که دوستم ا حد قربانی در معرفی اش کوشیده است

نظر: 

کیانوش عزیز، با تشکر از شما که این امکان عالی انتشار را در ایران گلوبال بوجود آوردید. من از کار عظیمی که برای برپا نگهداشتن وبگاهی به این وسعت نیاز است، به خوبی آکاهم. با تشکر از زحمات شما.

افزودن نظر جدید

CAPTCHA
لطفا حروف را با رعایت کوچکی و بزرگی در اینجا وارد کنید
CAPTCHA ی تصویری
کاراکترهای نمایش داده شده در تصویر را وارد کنید.